Michel Petrucciani 10 september 2017 in ‘All That’s Jazz’.

Dit keer presenteer ik met veel genoegen, naast veel muziek, het carriereverhaal van de Franse pianist Michel Petrucciani, die op 28 december 1962 in het Franse Orange werd geboren. Petrucciani kwam uit een Frans-Italiaanse familie met een muzikale achtergrond. Zijn vader Tony (Antoine Petrucciani) was jazzgitarist en zijn broer Louis speelde contrabas. Samen met moeder Anne en zijn oudere broer Philipe maakte hij als peuter al muziek met het hele gezin op een speelgoeddrumstel.

Een concert van Duke Ellington op televisie wekte als vierjarige zijn interesse en besloot hij om ook pianist te worden, net zoals Ellington. De speelgoedpiano die zijn vader daarop voor hem kocht vond hij maar nep en sloopte hij met een hamer. Een verwaarloosde, afgedankte piano van een militaire kazerne in de buurt, was het instrument waarop hij daarna serieus aan het oefenen ging. Toen hij zeven was en het pianospel echt in de vingers kreeg, kocht zijn vader alsnog een goede piano voor hem.

Michel werd geboren met osteogenesis imperfecta, wat een erfelijke aandoening is die broze botten veroorzaakt en in zijn geval een uiterst klein postuur. Michel was nog geen meter lang en woog slechts ruim dertig kilo. Ook gaat deze aandoening vaak gepaard met longaandoeningen.  Aan het begin van zijn carrière droegen zijn vader en zijn broer hem vaak, omdat hij niet uit zichzelf zover kon lopen. In zeker opzicht vond hij zijn handicap wel een voordeel omdat het hem niet afleidde door b.v. sportbeoefening, zoals andere jongens dat hadden.

Hoewel hij zich jarenlang heeft geoefend in de klassieke muziek, bleef jazzmuziek voor Petrucciani het belangrijkste. Hij gaf zijn eerste professionele concert op zijn dertiende op een jazzfestival in Cliousclat. In deze periode van zijn leven was hij vanwege zijn gezondheid nog heel kwetsbaar en moest worden vervoerd van en naar de piano. Zijn korte lengte bracht met zich mee dat hij hulpstukken nodig had (door zijn vader in elkaar geknutseld) om de pianopedalen te bereiken. Zijn handen waren wel van een gemiddelde lengte.

Op zijn zeventiende verhuisde Michel Petrucciani naar Parijs waar hij toen ook zijn eerste album ‘Flash’ opnam. Vanaf zijn achttiende maakte hij deel uit van een succesvol trio.  Hij verhuisde in 1982 naar de Verenigde Staten, waar hij met succes Charles Lloyd aanmoedigde om door te gaan met spelen. Met hem speelde hij op het Montreux International Jazz Festival en wonnen ze de Prix d'Excellence. In 1986 nam hij een live album op met Wayne Shorter en Jim Hall. Hij speelde met diverse personen uit de Amerikaanse jazz-scene waaronder ook Dizzy Gillespie.

Zijn eigen stijl werd oorspronkelijk beïnvloed door Bill Evans, hoewel sommigen hem vergelijken met Keith Jarrett. Hij wordt vaak, volgens mij terecht, geschaard onder de beste jazzpianisten uit Frankrijk. In 1994 werd hem een Légion D'Honneur toegekend in Parijs. Daarvoor was hij al onderscheiden met onder andere ‘Jazz Man of the Year’ en ‘Best European Jazz Musician’ (1983) en zijn album ‘100 Hearts’ won de Grand Prix du Disque (1984).

In zijn privéleven heeft hij een paar relaties gehad. Zijn eerste huwelijk met de Italiaanse pianiste Gilda Buttà eindigde in een scheiding. Hij was de vader van twee kinderen, van wie er één helaas ook zijn aandoening heeft geërfd. Hij had ook een stiefzoon, Rachid Roperch.

Michel Petrucciani overleed kort na zijn 36e verjaardag aan een longinfectie. Michel Petrucciani werd begraven op de bekende begraafplaats van Père-Lachaise in Parijs.